Prince en zijn felle copyright-strijd.

 

 

De onlangs overleden artiest Prince was een groot aanhanger van het auteursrecht. Sommige fans vonden hem daarin veel te ver gaan, maar het kenmerk van het auteursrecht is nu eenmaal dat het een individueel karakter heeft. Uitgangspunt is dat iemand die zelf iets maakt ook helemaal zelf mag bepalen wat er mee gebeurt en wie het wel of niet mag gebruiken. Prince was iemand die deze beslissingen met betrekking tot zijn muziek zoveel mogelijk in eigen hand wilde houden en werd daarom ook wel een controlefreak genoemd.

 

Vooral het ongeoorloofd plaatsen van zijn muziek op internet was Prince een doorn in het oog. Hij wilde zoveel mogelijk zelf de controle hierop behouden. Veel websites mochten zijn muziek daarom niet gebruiken of aanbieden en dat was de reden waarom zijn songs ook niet te vinden waren op bijvoorbeeld Spotify of Apple Music. In 2014 wilde Prince 22 fansites juridisch aanpakken, omdat daar linkjes waren geplaatst naar onofficiƫle opnamen van zijn concerten. Pas toen deze linkjes werden verwijderd ondernam Prince geen verdere stappen.

 

Het toppunt van de digitale dadendrang van Prince was volgens veel muziekliefhebbers echter al in 2007 bereikt. Toen plaatste een Amerikaanse vrouw op YouTube een filmpje van 29 seconden waarin haar baby vrolijk danste op het liedje 'Let's go crazy' uit 1984. Prince wilde dit principieel van YouTube weren via een zogenaamde 'takedown notice'. Het filmpje werd toen eerst een tijdje van YouTube gehaald, maar door het Amerikaanse 'Fair use-beginsel' was het er daarna gewoon weer te vinden.

 

Dat Prince erg streng met zijn muziekrechten omging was mij al duidelijk toen ik in mijn studietijd een plagiaat-zaak uit 1988 tegenkwam. Toen wilde hij een Opel-reclame verbieden waarin muziek werd gebruikt dat wel erg veel leek op zijn superhit 'Kiss'. De vraag was toen of het om plagiaat ging (niet toegestaan) of slechts om een nabootsing van de stijl van het nummer (wel toegestaan).

 

Velen van jullie zullen ook het gedoe rond zijn artiestennaam herinneren. In 1994 botste Prince hard met zijn platenmaatschappij Warner Brothers die de merknaam van Prince in eigendom had. Prince voelde zich als een slaaf behandeld, wilde veel meer muziek uitbrengen en ook het eigendom van de master-recordings behouden, maar Warner vond dit allemaal geen goed idee. Om zijn platencontract te omzeilen ging Prince daarom een andere artiestennaam hanteren: van het onuitspreekbare symbool ('the symbol') via 'The Artist Formerly Known As Prince (tafkap) naar tenslotte kortweg 'The Artist'. Een rommelige periode voor de fans en de muziekwinkels... Vanaf 2001, toen aan alle oude contractuele verplichtingen waren voldaan, werd het gewoon weer Prince.

 

Nu na zijn overlijden is het een beetje onduidelijk welke richting het opgaat met zijn morele principes. Eerst moet vaststaan wie er precies over zijn nalatenschap gaat en wie er dus over zijn muziekrechten kan beslissen. De auteursrechten blijven in ieder geval nog gelden tot en met 70 jaar na zijn overlijden. Dat betekent dus dat in 2087 iedereen de nummers van Prince vrij mag gebruiken.

 

 

 

Lees ook mijn eerdere blogberichten hieronder!

Contact informatie

   
    E-mail: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.
   Telefoon: 06-2813 2598
 

Delen

Deel dit artikel